Twee hartjes in één buik en nu samen in de lentezon

Het is International Macaque Week en die begint bij het BPRC dit jaar met iets bijzonders: nieuw leven, overal om je heen én een zeldzame verrassing. De geboorte van een tweeling bij de resusapen.

Een babyaapje van een paar maanden oud klautert voorzichtig een balk op. Nog wat onwennig, maar vastberaden. Bovenop gaat hij zitten, vlak naast zijn iets grotere zus. Even verderop kijken moeder en een tante – de tante met een jong tegen zich aan – rustig toe, badend in de lentezon. Het is zo’n moment waarop alles samenkomt: rust, nieuwsgierigheid en nieuw leven.

Het geboorteseizoen in de apenkolonie is in volle gang. Inmiddels zijn er al meer dan dertig baby’s geboren en regelmatig komt er weer eentje bij, vertelt dierverzorger Sacha. Overal zie je moeders met jongen: stevig tegen de borst geklemd in de eerste weken, later losser, spelend, ontdekkend en soms al verrassend zelfstandig. 

Maar dit jaar is er iets wat er echt uitspringt. We draaien de klok een paar weken terug. Tijdens de jaarlijkse gezondheidscontrole glijdt dierenarts Merel met de kop van het echoapparaat over de buik van de hoogzwangere resusaap Patricia. 

Op het scherm verschijnt iets wat je zelden ziet. Ze fronst even, kijkt nog eens goed en roept dan de dierverzorgers erbij: “Kom eens kijken… we hebben een tweeling.”

Een tweeling bij resusapen is uitzonderlijk, legt de dierenarts uit. Hun draagtijd is ongeveer vijf en een halve maand en vrijwel altijd wordt er één jong geboren. De kans op een tweeling ligt rond de één op duizend. En dat is nog maar het begin: de kans dat beide jongen het ook redden, is nóg veel kleiner. Zelfs voor ervaren dierverzorgers zoals Sacha is het bijzonder. In 25 jaar tijd gebeurde het pas een paar keer dat er een apentweeling ter wereld kwam.

Dan gaan we weer vooruit in de tijd. De tweeling is inmiddels geboren. En tegen alle verwachtingen in gaat het goed. Sterker nog: het gaat heel goed.

Dierverzorger Sacha loopt met haar camera langs de verblijven, op zoek naar Patricia. Trots draagt ze haar twee jongen met zich mee, al laat ze zich vandaag niet zien. “Ze is soms een beetje schuw,” merkt Sacha op, al heeft ze haar al wel voor de fotolens gehad. En op de foto zie je het duidelijk: de ene baby drinkt aan mama’s borst, terwijl de andere nieuwsgierig om zich heen kijkt. 

De tekenen zijn duidelijk, bevestigt ook koloniemanager Annet: de jongen zijn sterk, alert en ontwikkelen zich goed. “We weten alleen nog niet van welk geslacht ze zijn. Dus een naam krijgen ze later.”

Ondertussen gaat het leven in de apenfamiliegroep gewoon door. Moeders beschermen hun jongen, maar geven ze ook ruimte. Soms zie je een jong al rondrennen terwijl moeder nog twijfelt. Soms houdt ze zelfs even de staart vast – als een soort veiligheidslijn. Andere groepsleden kijken mee, helpen soms een handje. Het is een sociale wereld, waarin leren en opgroeien samen gebeurt.

En juist nu, in de lente, zie je dat het best. Overal beweging. Overal nieuw leven. En ergens daartussen: twee jonge resusapen die samen opgroeien, tegen alle verwachtingen in.

Dat maakt deze International Macaque Week net even anders. Niet alleen een moment om stil te staan bij deze dieren en hun rol in onderzoek. Maar ook om te zien hoe bijzonder hun leven zelf is. Soms zit het in iets groots. En soms in twee kleine hartjes, die tegelijk begonnen te kloppen.